دنیای بدون دیوار

پرشن بلاگ … یک ستون سفید در میان، و حاشیه‌هایی سیاه در کناره‌ها … عنوان The blog and Maximum Linux, Windows 2000 … و نویسنده‌ای که خودش را zoup معرفی می‌کند …

اینجا جایی بود که من با گنو/لینوکس و نرم‌افزارهای آزاد آشنا شدم.

صدای قرچ قرچِ فلاپی درایو که سیستم‌عامل زول را بوت می‌کند، در گوشم می‌پیچد. آن صفحهٔ سیاه با نوشته‌های سپید پیش چشمانم پدیدار می‌شود. همین‌جا بود که برای اولین بار دستورات شل را بر روی صفحه کلید تایپ کردم. هنوز هم آن فلاپی دیسک را که نوجوانی هیجان زده با دست‌خطی کج و کوله روی آن نوشته است zool را نگه داشته‌ام. سیستم‌عاملی کوچک و شگفت انگیز، که تنها درون یک فلاپی جا شده است.

هنوز هم نوشته‌های آرمین رنجبر، با آن صورتک خندان در پایان پاراگراف‌هایش، یکی از بهترین خاطرات نوجوانی‌ام است. خودم را مدیون آرمین رنجبر می‌دانم.

پی‌نوشت:
۱) وبلاگ کنونی آرمین رنجبر
۲) سیستم‌عامل زول
۳) خوشحالم که هنوز وبلاگ قدیمی آرمین رنجبر وجود دارد تا خاطرات مرا زنده کند.